Według opublikowanego niedawno raportu European College of Neuropsychopharmacology* aż 38% obywateli doświadcza zaburzeń, które określono wspólnym mianem "zaburzeń o podłożu mózgowym". Wśród nich uwzględniono, obok chorób psychicznych, również choroby neurologiczne takie jak: udar, padaczka, guzy mózgu, choroby neurodegeneracyjne (ch. Alzheimera, Parkinsona, SM) oraz urazy czaszkowo-mózgowe.
Jednak informacją równie niepokojącą jak duże rozpowszechnienie tych chorób, jest to, że mniej niż jedna trzecia pacjentów otrzymuje jakiekolwiek leczenie.
Do tych faktów mogę dodać jeszcze jedną obserwację wynikającą z kontaktów z pacjentami w szpitalu, a mianowicie, że pomoc lekarska w wielu przypadkach ogranicza się do leczenia farmakologicznego lub operacyjnego, a rehabilitacja dotyczy głównie narządów ruchu.
Do tych faktów mogę dodać jeszcze jedną obserwację wynikającą z kontaktów z pacjentami w szpitalu, a mianowicie, że pomoc lekarska w wielu przypadkach ogranicza się do leczenia farmakologicznego lub operacyjnego, a rehabilitacja dotyczy głównie narządów ruchu.
Niewiele mówi się w Polsce o diagnostyce i rehabilitacji neuropsychologicznej. Dostępna jest ona tylko w wyspecjalizowanych ośrodkach i wiąże się z oczekiwaniem na wolne miejsce, czasami dość długim. Powinna być zaś powszechna i dostępna dla każdego pacjenta, tak jak ma to miejsce w krajach zachodnich. Rehabilitacja neuropsychologiczna powinna też być podjęta w krótkim czasie od zachorowania, gdyż wtedy przynosi najlepsze rezultaty.
